In Cincinatti speelden Wes en ik onze 7^de halve finale op rij, en telkens verloren we van de winnaars van het tornooi.  Het is al meer dan een jaar geleden dat ik nog eens een finale speelde, tijd dat ik daar nog eens werk van maak hé.

Toronto was niet echt een meevaller : ons hotel lag wat afgelegen waardoor we (met de kleintjes) nergens naar toe konden gaan en ik verloor met Olie Marach (na een goede match) in de eerste ronde…
In Cincinnati verliep het wat beter.  We kregen daar een gratis auto voor een week van het tornooi aangeboden zodat we eens hier en daar naartoe konden gaan.  Vlak naast de club lagen een aantal (water) pretparken, ideaal voor de kleintjes en waarvan we meermaals gebruik hebben gemaakt.      En Wesley was na zijn blessure aan de rug, in form om  toch een aantal heel goede teams te verslagen : zoals de wimbledon-winnaars Melzer-Petschner en Mardy Fish-Mark Knowles.  Ik hoorde dat Mardy Fish 17 van zijn laatste 19 tiebreaks heeft gewonnen.  Niet slecht om iemand met zo’n record te kloppen… in een match-tiebreak

Leuk nieuws is er ook nog van Manon, die heeft deze week haar eerste stapjes gezet !  En dat gaan we binnenkort vieren want haar allereerste verjaardag komt eraan.  HIP HIP …
Vorig jaar was ik na Cincinnati vlug vlug naar huis gevlogen om haar geboorte mee te maken.  Ik wist toen nog niet of het een jongen of een meisje ging zijn.  Spannende (hectische) tijden waren dat, en is het nog altijd. 

Oma is er sinds gisteren bij om een handje toe te steken met de kindjes.   Met  de US Open die snel nadert, is het beter dat ik wat extra nachtrust krijg.

New Haven is een combined event, zoals ze dat heten bij de Atp / Wta.  Het nadeel is dat de playerslounge en het playersrestaurant altijd bomvol zit.  Zeker als het regent zoals deze week. 
Het tornooi heeft, zonder veel signalisatie aan te brengen de vrouwen in de mannenkleedkamers gestoken en vice versa.  Met als resultaat dat er al veel spelers op hun dooie gemakje de vrouwenkleedkamers binnen gewandeld zijn zonder zich van enig kwaad bewust te zijn. 

Onze eerste ronde in Gstaad (Zwitserland) werd verspreid door de regen en de duisternis over 2 dagen en 2 velden : We begonnen maandag op center court (tegen de “defending champions” Chiudinelli en Lammer) en werden na één set verhuisd naar court 2 omdat het te donker werd en omdat alleen baan 2 over lichten beschikte.  Net voor het einde van de match 7/6 5/5, 15-15 kwam er een stevige regenbui aanzetten, die onze match naar de volgende dag verplaatste…

Slapen met de twee kleine spruiten op één (grote) kamer, valt wat tegen de laatste dagen.  De nachtrust is nogal aan de korte kant.  We zouden er een kamer kunnen bij nemen om de kleintjes daar te leggen, maar aan een tarief van 280€ per nacht, zouden we maandelijks aan een gepeperde rekening liggen.  En ik heb een van de goedkoopste hotels van Gstaad genomen deze week.  Dan mag ik mijn prize-money hier ineens doorstorten naar het hotel

Deze week stelde ik vast dat we de laatste 5 tornooien telkens verloren van de uiteindelijke winnaars.  De matchen waren, buiten Roland Garros, allemaal extreem nipte nederlagen in Queens, Rosmalen, Wimbledon en Hamburg. 

Nog een anekdote uit het zwitserse gebergte: op weg van de luchthaven reden we anderhalf uur naar Gstaad.  Allemaal bochten.  De chauffeur vertelde ons wel dat hij voorzichtig reed, het leek ons toch wel snel.  Na een uur lag mijn maag in een knobbel, eveneens die van Ilse.  En een minuut later begon Manon de auto volledig onder te kotsen.  Na een korte pauze is de chauffeur dan "echt" voorzichtig beginnen rijden.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik op mijn dagboek geschreven heb.  De tijd vliegt echt.  Met mijn twee kleine dochtertjes die om me heen lopen en roepen in de hotelkamer, is er tegenwoordig veel minder tijd over als vroeger (toen er nog geen kinderen waren) om eens “rustig” een tekstje te kunnen schrijven.  Ik kom er moeilijk toe om nog voor die computer te kruipen.  Voor de maanden juli en augustus heb ik beslist om eens geen kranten(koppen) meer te lezen, niet naar het nieuws te luisteren, maar in plaats daarvan een leuk boek te lezen.  Ik kan het je aanraden.  Het nieuws bestaat toch overwegend over negatieve informatie die een beetje invloed heeft op je humeur.  Je vaart er alleen beter bij.

In ieder geval zal ik proberen terug wat vaker te updaten en misschien de teksten wat korter te houden.

Om nog kort terug te komen op Wimbledon kunnen we wel zeggen dat het een heel geslaagd tornooi was. We zijn er volop voor gegaan in de halve finale maar we kwamen net iets te kort.  Het had gekund om de beker mee te nemen naar huis, maar al bij al was het een heel goed resultaat.  Ik wilde direct op voorhand tekenen voor halve in Roland en halve in Wimbledon.

Het was dan ook een zalig gevoel om na Wimbledon eventjes de stekker uit te trekken en 2 weekjes geen tennisracket vast te houden.

Na een zalig weekje Portugal met de 2 kleintjes en hun neefje en nichtje moest ik toch eventjes de knop weer omdraaien om in de auto richting Hamburg te stappen.  Gedaan met de sangria's, terug tijd voor de sportdranken

Ik wist niet goed welk niveau ik van Wes of mezelf mocht verwachten vandaag.  Gelukkig hebben we de eerste ronde al succesvol afgerond en was het niveau niet zo slecht.

Hamburg is echt een tof tornooi.  Een heel mooi hotel rechtegenover een park, een mooi zwembad voor de kleintjes en een mooie club met heel lekker eten in de players-lounge.  Neem daarbij nog schitterend weer en we kunnen dus niet klagen over onze “werk”week. J  Hamburg werd, tot vorig jaar, voor Roland Garros gespeeld, met als gevolg dat het hier dikwijls heel koud,  nat en traag was om te tennissen.  Met deze temperaturen van 32 graden is het hier heel wat aangenamer vertoeven.

Viele grusse

Dick